گوشه ای از تجلی ها و ظهور خداوند سبحان در فردای قیامت

بسم الله الرحمن الرحیم، الحمد لله رب العالمین، قل هو الله احد، و لا حول و لا قوة الا بالله، اللهم صلی علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم، اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له علی ذالک، صلی الله علیک یا رسول الله صلوات الله علیه و آله و سلم و صلی الله علی جمع انبیا و المرسلین، صلی الله علیک یا امیرالمومنین سلام اله علیه، و صلی الله علیک یا فاطمه الزهرا سلام الله علیها، صلی الله علیک یا حسین ابن علی سلام الله علیه، صلی الله علیک یا حسین ابن علی سلام الله علیه و اولادهم المعصومین سلام الله علیهما، صلی الله علیک یا بقیه الله سلام الله علیه و عجل الله تعالی فرجه الشریف انشاالله


خدا تو قیامت اولین تجلی که میکنه، همه میفهند هیچی ندارند! هرچه بوده از او بوده!همه اعمال محو میشه! حالا این پادشی که خدا میده به چی میده؟ خداوند بدون استحقاق و مفتی اونجا به ما پاداش میده. اونجا اونایی که اهل خدا بودن همون اولش این را به خدا میگند که ما فقط به تو دل بسته بودیم... آقا حضرت امیر میگه همه محو میشه! دیگه نه از انبیا خبری هست نه از ما و نه از... هیچی باقی نمی مونه! ای داد بی داد مقر به اعمالت و اینا دل نبندیا!... اینجا چه مسائل بلندی وجود داره ولی دست ما کوتاهه! همش ام به خاطر گناهانمونه ! خودش ام میدونه، و به قول حضرت امیر سلام الله علیه که فداش بشیم خودمونم میدونیم چه بلایی سر خودمون اوردیم...

بعد این حالت که ایجاد شد حضرت حق تجلی دومی میکنه و یک ظهوری خداوند داره که وقتی با اون حقیقتش خدا تجلی می کنه، همه میفهمند چیزی دارند، هستند. به قول اهل فلسفه یه عین ثابتی دارند، یه وجودی دارند! اما اون تجلی یک خاصیتی که داره اینه که همه ی اهل محشر، از انبیا و اولیا گرفته تا ما، اینا وقتی به خودشون نگاه میکنند که در روایت میفرمایند هستند، هرچه نگاه می کنند می بینند بدی هستند. یعنی اونچه که میبینند از وجودشون، بدیه! (مثلا اگه بخواهیم علم و جهل را بین خدا و خودمون تقسیم کنیم، جهل به کی میرسه؟ به ما میرسه یا خدا؟ خوب معلومه جهل به ما میرسه!) لذا هرچه از خودشون می بینند، بدیه، هیچی دیگه نمی بینند. اونروز وقتی به خودم نگاه می کنم همه بدی ها جلوه می کنه. بلاخره همه اونجا ناقصیم. برا انبیا هم این معنا وجود داره!
اینجاست که اهل محشر همه به خدا پناه می برند. از چی؟ از بدیهاشون، از نُقصان هاشون. خوب متوجه میشند! وقتی این معنا تو وجودمون ظهور پیدا می کنه، همه وجودمون، همه هستیمون فریادش بلند میشه که خدایا منو از حقیقت وجود خودت بهره مند کن...

اونجا که این حالت اتفاق میفته، آدم ها دو دسته می شوند. یه عده هرچه نگاه می کنند، می بینند سخط و غضب الهی است. همونجا دیگه سعید و شقی از هم جدا می شوند. اینطور نیست که کسی به اونها بگه! خودشون جدا می شوند!

اما یه عده هستند چون خداوند متوجه خودشون کرده تجلی سوم الهی اونجا واقع میشه. این تجلی فقط مال اهل ایمانه! اهل شقاوت دیگه این را درک نمی کنند. قرآن میگه یه عده هستند تو قیامت از خدا محجوبند که مال همین مرتبه است.
اونجا وقتی خدا ظهور و جلوه میکنه این فقط مال اهل ایمانه. در اونجا که خدا ظهور می کنه مومنین مشاهده می کنند که تمام خوبی هایی که انجام دادند قابل شهود شده. یعنی اعمال خوبشون را می بینند، نمازهاشون را می بینند ، دعاشون، روزهاشون، کارهای خیرشون را می بینند...
تو اون تجلی مومنین خوب که نگاه می کنند می فهمند این را، و بسیار دقیق می فهمند این را، و با حدت می بینند این را که تمام اعمال خوبشون لطفی بوده، رحمتی بوده، عنایتی بوده، عشقی بوده، محبتی بوده از طرف خداوند، که به این اهل ایمان داشه!
پس دیگه اینها عملشون را هم در حقیقت نمی بینند، می بینند چقدر خداوند دستشون داشته، همون بنده ای که خدا را فراموش می کرد، یادش میرفت، چقدر خدا دوستش داشته! به عیسی سلام الله علیه فرمود چقدر من منتظر بنده هام هستم...

این تجلی که می کنه، این جلوه که میکنه، "فبصرک یوم حدید..." آدم با حدت می بینه، می بینه همه ای اینها از طرف خداونده. این اولین تجلی توحیدی به یه معناست برا اهل ایمان! خوب حالا این مومنین ایستادند و می بینند همه اینها از لطف و رحمت خداست! هیچی نمی گند، اصلا صحبتی نمی کنن! این همین که می بینند اینا از طرف عشق الهی که بهشون داده، اینا سرمستند...

همینجاست که بین اصحاب یمین و سابقون جدایی میشه! حالا دیگه اینها قصه هاش مفصله! ما جز خدا کسی را نداریم. اینجا جدا میشه، سابقین جدا میشند! خوب این سابقین کسایی بودند که با توحید الهی عشق ها داشتند، نجواها داشتند، همون تعبیر امام سجاد سلام الله علیه که فرمود "یا دنیایَ و آخرتی... ای آخرت من، ای دنیای من، ای بهشت من، ای همه کس من... این دیگه نجوای اونهاست. برا همین بهشت را نشونشون میدند، اما دلشون نمیخواد وارد بهشت بشند! میگن اصلا ما دنبال این چیزها نبودیم، همه ای عشق ما تو بودی و بس...

اینا همه ساکتند، حرف نمی زنند، به این معنای الهی مستند. حالا پروردگار از جانب خودش به همه ای اونها اعلام می کنه، میگه حالا نامه عملتون را یک به یک حساب می کنم. شروع می کنه پروردگار یکی یکی پاداش خوبی هاشون را دادن، یکی یکی عمل های خوبشون را پاداش بهشون میده. یه عده شون روانه بهشت الهی میشند! اما پروردگار می بینه یه عده شون ایستادند  نمیرند!... اینا قصه سابقینه... قرآن چه عظمتی درباره اینا بیان می کنه. اما همه ای اینها بحث داره، حرف داره، اما اساس این معنا اینه که همشون اونجا نجواشون اینه:
و هذا ما لا تقوم له السموات و الارض... همشون دارند میگند اما نجواشون اینه... یا سیدی فکیف لی و انا عبدک ضعیفُ، الذلیل و الحقیر، المسکین المُستکین، یا الهی و ربی و سیدی و مولای...

/ 2 نظر / 11 بازدید
abbas

سلام وب خيلي خوبي داري به من هم سر بزن با تبادل لينک هم موافقم http://abbasatakcharkh.blogsky.com

زهرا

سلام [گل] ماه رمضان بر شما مبارک مثل همیشه مطالبت آموزنده است . اگه بخام احساسم رو بگم .... میگم خوشحالم که خدایی رو میپرستم که اینقدر بزرگه و با عزت [گل]